| | Er moet een spoor van Holland zijn dat ik kon snappen,
waarin de omstanders voor demonstranten klappen
die vrolijk opmarcheren naar het Malieveld
om dat wat eerder door het vreedzame geweld
van burgerlijk protest geradicaliseerd
en wonderbaarlijk libertijns gelegisleerd
geraakt was, onverwijld nog vrijer te hervormen
naar voor de wereld ongekende vrije normen,
omdat er in de trage wereld toch een land
moest zijn dat gloedvol tegen traagheid was gekant,
een gidsland dat niet wachten kon de rest te tonen
hoe men met moed ontsnapt aan oude denkpatronen.
Nu zie ik stille tochten door de straten trekken
die grimmig denken dat de ander kan verrekken
die anders is dan wij en anders denkt dan wij
dat anderen dan wij het recht toekomt dat zij
niet net als wij betreuren dat zij anders zijn.
Snapt u het nog? Ons kleine land is nu pas klein
geworden, bang en schichtig en niet meer in staat
te abstraheren van de angstkreet van de straat
en het gelooft net als de straat dat de vooruitgang
bestaat in alles terug te draaien wat vooruitgang
ons heeft gebracht. Zie daar de staat van Nederland.
Ik kan wel janken als ik het zou snappen, want
wat was was slecht maar half zo slecht niet als het streven
de steven om te keren en opnieuw beleven
hoe slecht het slechte was dat al was opgeheven.
Er moet een spoor zijn van het land waar ik kon leven
toen het nog in de mode was om te geloven
dat overmorgen mooier wordt dan morgen, kloven
naïef maar vol vertrouwen werden overbrugd.
Er moet een spoor zijn van het land dat ooit met vrucht
zijn best deed om wie anders waren te begrijpen.
Want zo was Holland: trots de messen niet te slijpen
en niet als messenslijper elke Marokkaan
te zien, maar trots erop verleiding te weerstaan
van toevlucht tot goedkoop herstel van oude waarden
als panacee voor onrust, trots op ons vermaarde
vermogen in saamhorigheid en tolerantie
conflicten te bezweren, trots op de garantie
dat ieder waardig leven kon en trots vooral
de wereld hierin voor te zijn, in elk geval
niet rillend als een kleine jongen in de hoek
te kruipen als de wereld ons uniek gezoek
naar compromis en vrijheid afdeed als onwettig.
Dit ooit zo trotse land zie ik nu ongrondwettig
bevochten vrijheden beknotten uit de vrees
om minder bang te lijken dan de wereld. Lees
de kranten, kijk tv, hoor de premier betogen
en zeg mij waar het is, het land dat ooit kon bogen
op trots en onafhankelijk geloof in moed
om niet in bange kleinheid te vervallen. Goed
was ooit dat Nederland. En ergens moet een spoor
zijn van dat land dat ik begreep, al krijg ik door
dat het wellicht vergeefs gezocht wordt in een bange
en kleine wereld, hopeloos in angst gevangen.
|
|
|
